Już od tysiącleci obuwie pełni bardzo ważną funkcję w życiu człowieka. Początkowo służyło ono wyłącznie do ochrony stopy przed zimnem, wodą i zranieniami. Dopiero z biegiem czasu zaczęło spełniać funkcje estetyczne. Dzisiaj jest ono starannie dobierane do odpowiedniej okazji i ma stanowić idealne uzupełnienie stroju. W pierwotnej formie but składał się z prostego kawałka splecionych traw lub nie garbowanej skóry przywiązanej do stopy. Pierwsza wzmianka na temat obuwia sięga około 3300 r. p.n.e. Były to nieprzemakalne buty wykonane z jeleniej skóry na niedźwiedziej podeszwie. Z kolei z malowideł naściennych w świątyniach egipskich możemy dowiedzieć się, że w Afryce już około 1500 r. p.n.e. noszono sandały wykonane z papirusu, czasem również ze skóry.

Dzisiejsze sandały z odkrytymi palcami i stopami, które są wiązane kilkoma paskami mają swój początek w Starożytnej Grecji i Rzymie. W Starożytności oprócz sandałów szyto również buty kryjące stopę. Jednakże szczególny rozkwit obuwia pełnego ma miejsce w średniowieczu. To właśnie w tym czasie pojawiły się buty z zadartymi szpicami, tzw. poulaine.

Z kolei około 1415 r. prym zaczyna wieść lekko zaostrzone obuwie, które charakteryzuje się już właściwymi proporcjami. Po roku 1445 wraca moda na obuwie wydłużone. W XIV wieku powstają również lekkie drewniaki, zwane pianelle. Po przeminięciu mody na buty z zadartymi szpicami przychodzi czas na buty szerokie jak płetwy, tzw. kacze dzioby.

Około 1600 roku pojawiły się mokasyny, które były noszone przez Babilończyków. Początkiem wieku XVII do płaskich butów zaczęto dodawać obcasy. W tym czasie obuwie kobiece posiadało średniej wielkości obcas i często wykonywane było z jedwabnej tkaniny. W połowie XVII wieku na skórzanym obuwiu damskim zaczęto również wybijać drobne, ażurowe motywy. W tym czasie zachodziły także pewne zmiany w obuwiu męskim. Od lat pięćdziesiątych XVII wieku utrzymywała się forma trzewika sięgającego kostki z nieco wyższym przodem, wydłużonym i ściętym w kształt prostokąta końcem.

Diametralną zmianę stylu obuwia datuje się na rok 1772, kiedy to obcasy zostały obniżone, a nawet zaczęły znikać z mody dworskiej. W tym samym czasie jedwabie zostały zastąpione bardziej wygodną i dostępną skórą. Obcasy wróciły do mody dopiero w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Obuwie kobiece miało wówczas wysoką cholewkę, która była sznurowana lub zapinana na szereg guzików. Moda damska zaczęła nabierać tempa w I połowie XX wieku, wtedy to przyszła pora na wyższe buty. Wówczas zadaniem obuwia damskiego było wysmuklenie i podkreślenie sylwetki. Bardzo istotne w tworzeniu mody okazały się: kolor, wzór oraz detale.

Przez wieki obuwie robione było ręcznie. Mechaniczna produkcja obuwia została zapoczątkowana dopiero wraz z pojawieniem się maszyny do zszywania części cholewki w 1845 r. Kolejny progres w wykonywaniu obuwia związany był z łączeniem cholewki z podeszwą z użyciem kołkowarki. Zastosowanie nowoczesnej technologii oraz wyspecjalizowanych maszyn obuwniczych miało istotny wpływ na czas produkcyjny obuwia. Dawniej w ciągu jednego dnia rzeźbiona była tylko jedna para obuwia. W czasach obecnych są to niewspółmiernie większe ilości.